بررسی بنمایههای عرفان زرتشتی با تاکید بر مشترکات آن با عرفان اسلامی - ایزدی اصلی, هادی; افشار, بهروز; یوسفی, محمدعلی (معرفت و بصیرت اسلامی)
عرفان، مقوله‌ای باطنی، جانمایه‌ای متافیزیکی، با ساحتی فراعقلی، در مسیر توحید ناب و فناء‌فی‏الله شدن و بقاء بالله یافتن است، تا انسان با سیر و سلوک الی الله، مظهر اسماء جلال و جمال الهی،‌ مصداق بارز خلیفة اللهی و آئینه دار طلعت یار گردد. بار یافتن به چنین مقام ربوبی، تنها در مکتب انسان ساز اسلام میسر است، هر چند سایر ادیان نیز به طرق مختلف در تقرب به سوی معبود گام نهاده اند و راه پیموده اند، اما در ماده، صورت و حتی غایت بین آن‌ها تفاوت چشمگیری وجود دارد. برخی از پژوهشگران برآنند که اندیشه‌های زرتشت از مولفه‌های عرفانی تهی میباشد؛ اما با بررسی دقیق متون زرتشتی، تعالیم زرتشتی نه تنها از بن مایه‌های عرفانی تهی نیست، بلکه این بن‌مایهها بر عرفانهای شرقی و غربی تاثیرگذار است. از این رو هدف از مقاله حاضر، بررسی بنمایههای عرفان زرتشتی با تاکید بر مشترکات آن با عرفان اسلامی است. پژوهش حاضر از نوع مطالعات توصیفی-تحلیلی می‌باشد و گردآوری دادهها به صورت کتابخانهای صورت گرفته است. نتایج نشان داد شخصیت‌های اندیشمندی همچون ابن یزدانیار ارموی واسطه انتقال اندیشه‌های عرفان زرتشتی به عرفان اسلامی بوده اند. اگرچه عرفان برخاسته از آیات و روایات اسلامی است، اما نمیتوان از سابقه کهن دیانت زرتشتی و میراث ارزشمند آن چشم پوشی کرد. این میراث باعث مستعد شدن ایرانیان جهت گرایش به عرفان شده است. لذا میتوان گفت تفکر آریایی یک تفکر عرفانگرا بوده است.