ارتباط میان انسان و احسان در قرآن کریم بر اساس مبانی انسان شناسی
DOI:
https://doi.org/10.61838/iki.2.2.7کلمات کلیدی:
انسان, انسان شناسی, احسان, قرآن کریمچکیده
شناخت انسان در انسان شناسی بسیار حائز اهمیت است و به بررسی و شناخت و تحلیل بعد یا ابعادی از ساحتهای وجودی انسان میپردازد. در متون دینی، اگر انسان به معرفت نفس یا خودشناسی دست یابد، میتواند تبدیل به موجودی کمال پذیر شود و به هدفی والا و متعالی دست یابد. یکی از راههای معرفت نفس، احسان است که انسان با عمل به آن، در پرتو تعالیم قرآنی میتواند در جهت رسیدن به اهداف والای انسانی و کمال و سعادت حقیقی اش گام بردارد. این پژوهش به روش توصیفی و تحلیلی و با هدف بررسی مبانی انسانشناسی احسان در قرآن کریم صورت گرفته است. یافتهها نشان میدهد که محورهای اصلی مبانی انسانشناسی احسان در قرآن کریم شامل انسان و محبت الهی، انسان بنده احسان، انسان در جنب خدا، انسان به مثابه جلوه احسان خداوند، بشارت دوستی میشود. انسان در صورتی میتواند به این مبانی دست یابد که جایگاه و عظمت و کرامت خود را در این جهان هستی به درستی بشناسد و رابطه خود را با خالق هستی مستحکم کند. این امر سبب میگردد که نیرویی تحول آفرین در او بوجود آید و حس مسؤولیت پذیری در او شکوفا گردد و بر روابط انسانی او تأثیری شگرف بگذارد و در مسیر نیکوکاری گام بردارد و امنیت خاطر افراد جامعه را ارتقا بخشد و خود نیز از آن بهره گیرد.
دانلودها
